Ο Σοφοκλής χρησιμοποιεί την παρεικότιση όχι ως διακόσμηση αλλά ως αποκάλυψη—κάθε σύγκριση αποκαλύπτει χαρακτήρα, μοίρα ή κοσμική τάξη. Πέντε αξιοσημείωτα παραδείγματα (στη μετάφραση):
«Ως τώρα ο αρματοδηγός ωθεί τα υψηλά πνεύμα άλογα...»
Ο Οιδίπους περιγράφει την αναζήτησή του για την αλήθεια. Η εικόνα: ελεγχόμενο βία, ταχύτητα, κίνδυνος. Εαυτόν βλέπει ως οδηγό. Είναι στην πραγματικότητα το άλογο.
«Ως από τον ουρανό οι άνεμοι της καταιγίδας ξεδιώχνουν εις κενόν...»
Ο Χορός περιγράφει την επίθεση της λοιμώδους νόσου στη Θήβη. Φυσική οργή εναντίον ανθρώπινης ανυπομονησίας. Ο άνεμος των θεών δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί.
Ο Οιδίπους, αντιμετωπίζοντας τον φόβο. Η παρεικότιση είναι η ρήξη—η γλώσσα αποτυγχάνει να κρατήσει την πραγματικότητα. Το «ως αν» σηματοδοτεί την αποσύνδεση.
«Οποιος σε λόγον ή σε πράξη μοιάζει σε σένα, / Το ίδιο τέρας στα μάτια μας πρέπει να φαίνεται / Ως αν δόντια εχίδνας φύονταν κάτω.»
Ο Οιδίπους καταράται τον δολοφόνο (εαυτόν του). Η παρεικότιση υστερικά μολύνει τη δική του εικόνα. Τα δόντια είναι κάτω—κρυμμένα, εγγενή.
Ο Οιδίπους στο νεκρό σώμα του Πολύβου (νομιζόμενου πατέρα). viscéral αποστροφή προς τη σάρκα που τον μεγάλωσε. Η παρεικότιση καταρρεύει την παρελθούσα αγάπη στην παρόντα οργή.
Κάθε παρεικότιση γεφυρώνει το ορατό και το κρυμμένο. Ο αρματοδηγός/το άλογο. Η καταιγίδα/η Θήβη. Η μητέρα/μη-μητέρα. Η έχιδνα κάτω. Το μισημένο σώμα. Ο Σοφοκλής χρησιμοποιεί το ωσάν για να δείξει τι είναι—αλλά δεν μπορεί να ειπωθεί απευθείας.