Το Some Days καταγράφει την αποσυναρμολογημένη, ονειρική ποιότητα της καθημερινής εμπειρίας. Ο μιλητής καθείται δίπλα σε ένα βρεγμένο από βροχή παράθυρο, νιώθοντας σαν ξένος σε ξένη χώρα—οι σκέψεις συ запутанные, τα όνειρα ασαφή, το μονοπάτι μπροστά αβέβαιο. Ο Κόλινς συναρμολογεί διασπασμένες παρατηρήσεις: μια στιγμή αντανάκλασης, ένα φλιτς αβεβαιότητας, μια ξαφνική διαύγεια. Το τελευταίο στίχος του ποιήματος—«Θα είσαι ακριβώς εκεί που είσαι»—αγκυρώνει τον αναγνώστη στο παρόν, προσφέροντας παράμυθια μέσα στο φυσικό χάος της ζωής. Αντί να απαιτεί απαντήσεις, το ποίημα αγκαλιάζει το ακατανόητο μείγμα συναισθημάτων πουרכιβάζει μια μέρα, υπέρμαχος της παρουσίας ως της δικής της ησυχίας σοφίας.