Η ποιηση ελεύθερου στίχου είναι ποίηση που απελευθερώνει τον ποιητή από τους περιορισμούς του κανονικού μέτρου, του σταθερού μήκους στίχου και των υποχρεωτικών σχημάτων ρίμας. Αντί να ακολουθεί ένα προκαθορισμένο μοτίβο, ο ποιητής διαμορφώνει το ποίημα οργανικά—οι αλλαγές στίχου, ο ρυθμός και το tempo προκύπτουν από τη δική του εσωτερική λογική και συναισθηματική cadenza. Αυτή η ελευθερία επιτρέπει μια πιο φυσική, αυθόρμητη φωνή, επιτρέποντας στους συγγραφείς να εξερευνήσουν τεράστιο εύρος θεμάτων και συναισθημάτων με άμεση και αυθεντική φωνή. Ενώ η ποίηση ελεύθερου στίχου αποφεύγει τους παραδοσιακούς τυπικούς κανόνες, δεν είναι αμόρφη· η δομή της προκύπτει από την αλληλεπίδραση εικόνας, σύνταξης, ανάσας και των προ心理 επιλογών του ποιητή. Το αποτέλεσμα είναι συχνά στίχοι που νιώθουν ως υψωμένη ομιλία, intimately συνδεδεμένοι με τους ρυθμούς της σκέψης και του συναισθήματος.