Οι πιο συχνές χαρακτήρες του φόβου: Δράκουλα, Φραγκένστειν, Ζομπι, Λυκάνθρωποι
Δεν υπάρχει οριστικός απογραφής, αλλά αυτοί οι αρχέτυποι κυριαρχούν στην ιστορία του φοβερού κινηματογράφου:
- Βαμπίρ (ειδικά ο Κόμης Δράκουλας): Εκατόντάδες προσαρμογές. Θέματα: αθανασία, έλξη, αристокраτική ύφεση, μεταφορά ασθένειας.
- Το Τέρας του Φραγκένστειν: Από τον Karloff στον De Niro. Θέματα: επιστημονική υβρίς, η αλλότρια φύση, τι μας κάνει ανθρώπινους.
- Ζομπι: Σύγχρονη έκρηξη (από τον Romero και μετά). Θέματα: άγχος πανδημίας, καταναλωτικότητα, κοινωνική κατάρρευση, απώλεια εαυτού.
- Λυκάνθρωποι: Αρχαίο φόβο για το θηρίο μέσα μας, σεληνιακούς κύκλους, ανελεγόμενη μεταμόρφωση.
Αν «χαρακτήρας» σημαίνει τύπος και όχι συγκεκριμένο ονομαστικό πρόσωπο, τα τέρατα συλλογικά είναι οι πιο απεικονισμένοι. Μάγισσες, φαντάσματα, δαιμόνια και slasher (Michael Myers, Jason Voorhees) έχουν επίσης τεράστια φιλμογραφίες. Η συχνότητα μεταβάλλεται ανά εποχή: γοθικοί χαρακτήρες (30s-50s), slasher (70s-90s), ζομπι (2000s-παρόν).