Η ιστορία αλληγορεί την αποφυγή του θανάτου και τη ματαιότητα της προσπάθειας να τον αποφύγει κανείς. Το σφραγισμένο αββατάριο και η εορταστικότητα του Πρίγκιπα Προσπέρο δεν μπορούν να κρατήξουν έξω τον Κόκκινο Θάνατο, ο οποίος τους αρπάζει και τους. Ο Πόε επιτίθεται στην ανθρώπινη υβριστική συμπεριφορά και την ψευδαίσθηση ελέγχου επί της θνησιμότητας.
Στην «Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου», ο Έντγαρ Άλαν Πόε χρησιμοποιεί το γοθικό φάντασμα για να εξερευνήσει βαθιές φιλοσοφικές αλήθειες. Ο Πρίγκιπας Προσπέρο, συμβολίζοντας την ανθρωπινή ομορφιά, την πλούσια κλάση και την επιστήμη, πιστεύει ότι μπορεί να φύγει από τον θάνατο με φυσικά εμπόδια και διασκέδαση. Ωστόσο, η εμφάνιση του μυστηριώδους ξένου στη μάσκα — ο ίδιος ο Κόκκινος Θάνατος — αποδεικνύει την αναπόφευκτη φύση της μοίρας.
Τα επτά χρωματιστά δωμάτια του αββαταρίου αντιπροσωπεύουν τα στάδια της ζωής ή τις επτά ηλικίες του ανθρώπου, με το μαύρο δωμάτιο (δύση) να συμβολίζει τον θάνατο. Το ρολόι του εβδομάτου δωματίου χτυπάει αφόβως, υπενθυμίζοντας στους אורחים την αμετάκλητη πάροδο του χρόνου.
Ο Πόε κριτικάρει όχι μόνο την ατομική υβρι, αλλά και την κοινωνική ανισότητα: ενώ οι φτωχοί πεθαίνουν έξω, οι πλούσιοι προσπαθούν να αγνοήσουν την πραγματικότητα μέσα στην πολυτέλεια. Το τέλος είναι δημοκρατικό — ο θάνατος δεν κάνει διάκριση.