Στην θεατρική ορολογία, το «φυσικό» αναφέρεται στη συνολικότητα της σωματικής συμμετοχής του εκτελεστή στην σκηνή: κίνηση, γέστο, πρόσωπο, στάση, βήμα, ακινησία, επαφή και χωρική σχέση. Είναι το ορατό (και κινησθητικό) μισό του οργάνου του ηθοποιού—το άλλο μισό είναι το φωνητικό.
Η φυσική υπογραφή ενός χαρακτήρας—το μοναδικό σύστημά του από αυτά τα στοιχεία—είναι ομοloga αναγνωριστική με την φωνή του. Τα κατεστραμμένα ώμα του Γουίλι Λόμαν· η θηριακή ακινησία της Μηδείας· η μανιακή κινητικότητα του Ρίτσαρντ Τρίτου. Το «φυσικό θέατρο» (ένας όρος ειδοποιήσεως) απλώς υποδεικνύει εργα που το φυσικό είναι πρωτεύον και όχι υποδεδμένο στο κείμενο—αλλά όλο το θέατρο είναι φυσικό στη ρίζα.
Η εκπαίδευση ηθοποιών αφιερώνει τεράστιο χρόνο στην φυσική προετοιμασία: Laban, Viewpoints, Suzuki, Feldenkrais, Alexander, εργασία με μάσκες, κλόουν, χορό, σκηνική μάχη. Στόχος: ένα σώμα που είναι διαθέσιμο, εκφραστικό, ανθεκτικό και επιλέξιμo—ικανό να γίνει το σώμα οποιουδήποτε χαρακτήρα.