Το «ερωτικό τρίγωνο» είναι στην πραγματικότητα δεσμός τεσσάρων προσώπων (Ερμία→Λύσανδρος, Ελένη→Δημήτριος, Δημήτριος→Ερμία, Ερμία←Δημήτριος) χειραγωγούμενο από φεγγαριαία μαγεία. Ο Σαίξπηρ χρησιμοποιεί αυτόν τον χάος για να διασέκσει τη φύση του έρωτα.
Το φίλτρο (love-in-idleness) κάνει τον έρωτα τυχαίο και μεταφερτό. Ο Λύσανδρος και ο Δημήτριος αλλάζουν αντικείμενα αμέσως. Ο έρωτας δεν ριζώνεται στην ουσία του αγαπητού — επιβάλλεται από έξω. «Ο δρόμος του αληθινού έρωτα ποτέ δεν τρέξε ομαλά» γιατί ο έρωτας δεν είναι δρόμος· είναι καιρικός σύστημα.
Η καταδίωξη του Δημητρίου από την Ελένη («Είμαι το σκυλάκι σου») την υποβαθμίζει. Η αυτοεκτίμησή της συρρικνώνεται στην προσοχή του. Το έργο δείχνει τον μη αμοιβαίο έρωτα όχι ως μεγαλοπρεπή αλλά ως αυτο-αφανισμό — μέχρι η μαγεία (όχι η αξία) να τον αναστρέψει.
Οι εραστές δεν μπορούν να διακρίνουν όνειρο από πραγματικότητα, αληθή χάρισμα από μαγευμένο πείσμα. «Με νόμιζω να βλέπω αυτά τα πράγματα με διχασμένο μάτι, / Όταν όλα φαίνονται διπλά.» Ο έρωτας είναι η σύγχυση — η καθαρότητα έρχεται μόνο μετά το αντίδοτο.
Ο Δημήτριος τελειώνει με την Ελένη όχι από επιλογή αλλά από μόνιμη μαγεία. Το έργο αρνείται να αποκαταστήσει τα «αρχικά» ζευγάρια. Ο έρωτας είναι συνεπής, επανεγγραφής, χημικά διαμεσολαβούμενος — μια τρομακτικά σύγχρονη ιδέα.
Ο πράσινος κόσμος (δάσος) απομάκρυνει την κοινωνική παράσταση. Οι εραστές μάχονται, κοιμάται, ξυπνούν, συμφιλιοῦνται. Η μαγεία αποκαλύπτει τι οι ημερινές mane μειώνουν: τη φουριά της Ερμίας, την απορία της Ελένης, την αβεβαιότητα του Λύσανδρου, την κοιλότητα του Δημητρίου. Εξέρχονται πιο εαυτοί, όχι λιγότερο.
Ο τριπλός γάμος (Θησεύς/Ιππολύτη, Λύσανδρος/Ερμία, Δημήτριος/Ελένη) αποκαθιστά την πολιτική τάξη. Ο χάος του έρωτα οικειοποιείται. Οι νύμφες ευλογούν τα κρεβάτια — αλλά το παιχνίδι των μηχανικών («Πύραμος και Θισβή») μας θυμίζει: οι ιστορίες έρωτα τελειώνουν σε θάνατο. Η κωμωδία παύει την τραγωδία· δεν την ακυρώνει.