Η Θέλλα δεν έχει μία μόνο λογοτεχνική πηγή — ο Σέικσπιρ εφευρέθηκε την πλοκή — αλλά βασίζεται σε μια εντυπωσιακή συντέλεια σύγχρονων κειμένων και παραδόσεων.
Το φлагμάν της Virginia Company ναυάγησε στις Βερμούδες. Οι επιζήσαντες, μεταξύ τους ο Γουίλιαμ Στρέιτσι, χτίσαν δύο πινάκες και έφτασαν στην Τζέιμςταουν το 1610. Η True Reportory του Στρέιτσι διενοείτο σε χειρόγραφο και ο Σέικσπιρ την διάβασε σχεδόν βέβαια. Οι Βερμούδες γίνονται οι «ακόμα-ταραχόμενες Βερμούδες» — «ακατοικίεςτες» αλλά επιβιώσιμες.
Το λόγιο του Γκονζάλο για την «κοινωνία» (2.1) παραφράζει στενά τον Μονταέν. Το ιδεώδες του «ευγενούς σαβάγιου» έναντι της ευρωπαϊκής φθοράς υποστηρίζει τη δυναμική Καλίμπαν-Πρόσπερο.
Η ομιλία απόρριψης του Πρόσπερο (5.1) ηχεί την επίκληση της Μήδειας (Βιβλίο 7): «Ω νύμφες λόφων, ποταμών, λίμνων και άλσεων». Οι οβιδιανές μεταμορφώσεις — άνδρες σε θηρία, νύμφες σε δέντρα — καθρέφτουν τη μαγία των πνευμάτων της πίας.
Αγρίπα, Ντι, Μπρούνιο: η φυσική μαγεία ως φιλοσοφία και προεπιστήμη. Ο Πρόσπερος ως μάγος — βιβλία, ράβδος, κύκλος, πνεύματα — ταιριάζει στον ερμητικό αρχέτυπο.
Ο Στεφάνο και ο Τρίνκουλο είναι zanni (κλόουν); το μασκαράδα της 4ης πράξης αντανακλά τα αὐλικά σpektάκλ του Μπεν Γόνσον και του Ίνιγκο Τζόνς.
Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο που νιώθει και απόλυτα πρωτότυπο και βαθιά ριζωμένο στην πνευματική και λαϊκή κουλτούρα της εποχής του.