Πώς ο Ελισάβετ και ο Χένρι Κλέρβαλ διαμορφώνουν τη ζωή του Βίκτωρ Φραγκένσταιν
Στο Φραγκένσταιν της Μέρι Σέλλοι, οι δύο άνθρωποι που ανθρωποποιούν περισσότερο τον Βίκτωρ—και των οποίων η απουσία επιτρέπει την πτώση του—είναι η Ελισάβετ Λαβένζα και ο Χένρι Κλέρβαλ. Οι επιρροές τους είναι διακριτές αλλά συμπληρωματικές:
Ελισάβετ: Η Ηθική Άγκυρα
- Ηθικός πυξίδας: Η φύσει της καλοσύνη και η ατομική θυσία αντιπαραβάλλονται με την οψέδευτη φιλοδοξία του Βίκτωρ, υπενθυμίζοντάς του την κοινή ανθρώπινη αγαθότητα.
- Συναισθηματική στήριξη: Οι επιστολές και η παρουσία της τον κρατούν γείτονες στις πιο απομονωμένες, μανιακές περιόδους του στο Ιγκόλσταντ.
- Διανοητικό πλάτος: Αγαπά τη λογοτεχνία, τη φύση και τις «μαλακότερες» ανθρωπιστικές επιστήμες—ευρύνοντας τον κόσμο του πέρα από την καθαρή επιστήμη.
- Οικιακό ιδεαλ: Αντιπροσωπεύει τον ειρηνικό, αγαπητικό οίκο που φεύγει και τελικά καταστρέφει.
Χένρι Κλέρβαλ: Ο Αποκαταστατικός Φίλος
- Πίστης συνάδελφος: Νοσокоμεύει τον Βίκτωρ μετά τη λιhängνιση της δημιουργίας, εγκαταλείποντας τις δικές του σπουδές για να το κάνει.
- Διανοητικόταί συνεργάτης: Συντρόφος αναζητητής (γλωσσών, ανατολικής λογοτεχνίας, ποίησης), ταιριάζει στην περιέργεια του Βίκτωρ χωρίς τη μονωμανία του.
- Ενσυναίσθηση σαρκωμένη: Ο Χένρι νιώθει για τους άλλους αυτομάτως—αυτό που ο Βίκτωρ μελετά αλλά αποτυγχάνει να πρακτικοποιήσει.
- Προοπτική για την ανθρωπότητα: Το θάμβος του για τη φύση και τους ανθρώπους ξυπνά ξανά τα νευρισμένα αισθήματα του Βίκτωρ, αν και προσωρινά.
Μαζί, αντιπροσωπεύουν την πλήρως ανθρώπινη ζωή που ο Βίκτωρ θυσιάζει—αγάπη, φιλία, ισορροπία, ενσυναίσθηση. Οι δολοφονίες τους από το τέρας δεν είναι απλώς σημεία πλοκής· είναι η αποκοπή των τελευταίων δεσμών του Βίκτωρ με την ανθρωπότητα. Γίνεται αυτό που δημιούργησε: απομονωμένος, οψέδευτος, αγαπητός.