Αν και η κορυφή των ετών του Άρμστρογκ στο Χάρλεμ (1924–25, μπάντα Χέντερσον) ήταν σύντομη, η επιρροή του εξαπέρασε σε όλη την Αναγέννηση και πέρα από αυτή.
Ο Άρμστρογκ απέδειξε ότι το τζαζ = ατομικό γένιο, όχι απλά λαϊκή διασκέδαση. Τα δισκογραφημένα Hot Five/Seven (1925–28) έγιναν κείμενα για μουσικούς και πνευματικούς.
Λευκά κοινά (Cotton Club του Χάρλεμ, κεντρικά κλαμπ, ραδιόφωνο) τον αγάπησαν. Διοικούσε την αποξένωση—εμφανιζόταν για λευκούς, ζούσε σε μαύρες κοινότητες—γινόμενος πολιτιστικός μεταφραστής.
Τα τουρ 1930s–60s τον έκαναν το πρόσωπο της αμερικανικής κουλτούρας στο εξωτερικό—μαλακή δύναμη πριν υπάρχει ο όρος. Τα ιδεώδη της Αναγέννησης του Χάρλεμ ταξίδεψαν μαζί του.
Κριτικόταν από νεότερους ακτιβιστές (1950s–60s) ως «Uncle Tom» για να ψυχαγωγεί λευκά κοινά. Μετεπειτα 재평가: η ορατότητά του ήταν αντίσταση. Ο Αϊζενάουэр τον στέλνει στην Αφρική έναντι σοβιετικής προπαγάνδας.
Ο Άρμστρογκ δεν συμμετείχε απλά στην Αναγέννηση του Χάρλεμ—την ηχογραφικά ορίσθηκε τη χαρά, την πολυπλοκότητα και την παγκόσμια φάση της. «Αυτό που παίζουμε είναι η ζωή».