Στο «Α Raisin in the Sun» της Λόρεϊν Χάνσμπερι, ο Τζόζεφ Ασάγαι (ο νιγηριανός φοιτητής) χαρακτηρίζει τους ιδεαλιστές ως αυτούς που πιστεύουν στην ανθρώπινη τελειότητα και την εγγενή καλοσύνη. Θεωρεί αυτή την στάση αθώα—αποτυχία να αντιμετωπιστεί η δομική καταπίεση, η ιστορική травμα και η διαμονή του κακού.
Ο Ασάγαι λέει στη Μπενέαθα: η πρόοδος απαιτεί «τον άνθρωπο των εκατόν χρόνων»—κάποιον που εργάζεται για ένα μέλλον που δεν θα ζήσει. Οι ιδεαλιστές θέλουν τη δικαιοσύνη τώρα και θνασκούν όταν δεν φτάνει. Οι ρεαλιστές (κατά την έννοια του Ασάγαι) φυτρώνουν δέντρα κάτω από τα οποία δεν θα καθίσουν ποτέ.
Αυτή η διαμάχη—μεταξύ ηθικής επείγουσας και ιστορικής υπομονής—δομίζει το επιχείρημα της πειèces για το τι σημαίνει «μια καλύτερη ζωή» και πώς να την διώξεις. Η προοπτική του Ασάγαι, διαμορφωμένη από την αντικολωνιαλική αγωνία, προσφέρει διόρθωση στην αμερικανική αισιόδοξη: η αλλαγή είναι γενεαλογική, όχι συναλλαγματική.