Στο A Wrinkle in Time της Madeleine L’Engle, η εσωτερική φωνή της Meg Murry αποκαλύπτει μια καταπληκτική αυτοαξίαση: νιώθει ότι έχει **«μετρηθεί και βρεθεί ελλείπουσα».** Αυτή η φράση καταγράφει δύο αλληλεπικαλούμενες μάχες:
Αυτή η αυτοκαταδίκη είναι ακριβώς αυτό που η ιστορία ανατρέπει. Το ταξίδι της Meg στο διάστημα και τον χρόνο διδάσκει ότι **η αξία δεν είναι εξωτερική** – ούτε στα βαθμολογικά, ούτε στην εμφάνιση, ούτε στην αποδοχή των άλλων. Βρίσκεται στην **αγάπη, το θάρρος και την αυθεντικότητα**. Τα «ελαττώματά» της (σκληροκέφαλια, ανυπομονησία, φωτεινή αγάπη) γίνονται τα ακριβώς εργαλεία που σωζουν την οικογένειά της.
Στο τέλος, η Meg δεν είναι «διορθωμένη» – είναι ολόκληρη. Το μέτρο που φοβόταν παλιότερα γίνεται σήμα επιβίωσης.