Στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, ο Κρέων (όχι ο Πολυνείκης—ο Πολυνείκης είναι ο ατιμασμένος αδελφός) αρνείται την ταφή στον Αργειό εισβολέα. Οι κινήτριές του είναι ένας τοξικός κокτέιλ πολιτικού υπολογισμού, προσωπικής ασφάλειας και αυταρχικής ιδεολογίας.
Ο Πολυνείκης ηγήθηκε του Αργειού στρατού κατά της Θήβας. Ο Κρέων, νεοστεφανωμένος μετά την αμοιβαία σφαγή των αδελφών, πρέπει να εξουσιάσει την εξουσία. Η άρνηση ταφής στον «προδότη» στέλνει σήμα: η προδοσία διαγράφει τη συγγένεια. Είναι αποτροπιασμός για μελλοντικούς επαναστατικούς.
Ο Κρέων είναι προσδοκία nélειπτος διάδοχος—όχι κληρονόμος. Οι ανιψιοί του (Ετεοκλής, Πολυνείκης) ήταν η βασιλική γραμμή. Υπερκαταβάλλει με σκληρότητα: «Κανείς δεν πρέπει να τιμήσει τον εχθρό». Ο φόβος της εμφάνισης αδυναμίας οδηγεί στην υπέρβαση.
Ο Κρέων ισοδυναμεί την αρχή με αδιάβλητο νόμο: «Το κράτος είναι ο βασιλεύς». Η συμβιβαστικότητα = καταστροφή. Δεν μπορεί να διακρίνει μεταξύ νόμου και δικής του βούλησης. Ο νεκρός του Πολυνείκη γίνεται το test case.
Η απειλή της Αντιγόνης είναι διπλά απειλητική: είναι γυναίκα και οικογένεια. Κρέων: «Καλύτερα να πέσω από χέρας άντρα παρά να λέγωμα αδύναμος από γυναίκα». Η υπακοή της θα επικυρούσε την εξουσία του; η αντίστασή της τον θηλυκίζει δημόσια.
Ο Κρέων ισχυρίζεται θειώδους έγκρισης: «Ο Δίας μισεί τους υπερήφανους». Αλλά ο Τειρεσίας αποκαλύπτει ότι οι θεοί απαιτούν την ταφή. Η «ευσέβεια» του Κρέων είναι αυτοβασανισμός.
Επίσημο επιχείρημα: αποτροπή μαρτυρίας, αποτροπή διαφωνίας, ορισμός πολιτητητας μέσω πιστότητας. Αλλά το διάταγμα δημιουργεί τη μάρτυρα (Αντιγόνη) και την διαφωνία (Αίμων, Τειρεσίας, Χορός).
Η «δύναμη» του Κρέων καταστρέφει την οικογένειά του (Αντιγόνη, Αίμων, Ευριδίκη νεκροί) και τη νομιμότητά του. Η ατιμία που επιβάλλει γίνεται η δική του ατιμία. Το έργο αποκαλύπτει το παράδοξο της ασφάλισης του κράτους παραβιάζοντας τις ηθικές του βάσεις.