Arts >> Τέχνες και Ψυχαγωγία >  >> Θέατρο >> Δράμα

Η αντίδραση του Άμλετ στην οργία της Αύλης: Αποστροφή, απομόνωση και κυνισμός

Όταν ο Κλαύδιος και η Γερτρούδη οργιάζουν στην Τραγωδία του Άμλετ, Πράξη 1, Τοποθεσία 4, η αντίδραση του πρίγκιπα είναι ένα masterclass πολυβάθμιας αποστροφής. Δεν είναι απλή ενοχληση—είναι υπαρξιακή.

Αποστροφή και καταφρόνηση

Ο Άμλετ χαρακτηρίζει το δανικό έθος της βαθιάς μέθης ως «ανδρικό» και «μη γκαλανδρικό», κατηγορώντας το ως εθνική ασθένεια—απουσία πειθαρχίας που κάνει τη Δανία αντικείμενο γέλωτος. Το χρονometra είναι το οξύτερο μαχαίρι: ο πατέρας του είναι μόλις ψυχρός στο τάφο, ωστόσο η αύλη καλύπτει το πένθος με αναγκασμένη χαρά. Για τον Άμλετ, η οργία είναι η ύστατη υποκρισία—μια παράσταση ευτυχίας που καλύπτει μια σαπρά κεντρική ροπή.

Βαθιά απομόνωση

Στέκεται χωριστά, απομονωμένος από το «μελαγχολικό του mantle» του αυθεντικού πένθους. Ενώ η αύλη μεθύει σε «wassail», ο Άμλετ καταπνίγεται από την αδυναμία να εκφράσει ανοιχτά το πραγματικό του πόθος. Η ευτυχία γίνεται φυσικό φράγμα μεταξύ του και όλων των υπόλοιπων.

Διατετραγωνισμένος κυνισμός

Βλέπει την μέθη ως τακτική απόσπασης—ένα «έθος πιο τιμώμενο στην παράβαση από την παρατήρηση». Ο θόρυβος ντρέπει την «πραγματική σάπια» και τις δυνάμεις που σαλεύουν κάτω. Αντίστοιχα με τη δική του σκέψη για τη θνητότητα (ο λόγος του «dram of evil»), η φυγή τους είναι μάταιη, η δική του αντιμετώπιση αναπόφευκτη.

Η σκηνή καθρέφτει την εσωτερική ταραχή του Άμλετ: ο εξωτερικός θόρυβος της αύλης αντανακλά το εσωτερικό χάος ενός υιού που προδόθηκε, ενός βασILEÍου που σαπίστηκε, και μιας ψυχής που απομονώθηκε.

Δράμα

Related Categories