Ιουλίετα: Μ' αγαπάς;
Ρωμέο: Σ' αγαπώ όσο μπορεί να αγαπήσει ένας άντρας μια γυναίκα.
Ιουλίετα: Τότε δεν θα πεθάνεις πριν τελειώσει η γιορτή, γιατί, αν είναι η ημέρα του γάμου μου, θα είναι και η δική σου.
Η Παροιμία: Η Ιουλίετα μιλάει για τον αναγκαστικό γάμο της με τον Πάρι («η ημέρα του γάμου μου»). Ο Ρωμέο, στην εκστατική του παραπλάνηση, ακούει τον δικό τους μυστικό γάμο. Η φράση «ημέρα γάμου» διχοτομείται: για την Ιουλίετα, μια παγίδα; για αυτόν, ένα σάκραμα. Το κοινό ακούει και τα δύο—και η τραγική ειρωνία τραγουδά.