Στον τελικό μονόλογο του Μακμπεθ (Μάκμπεθ 5.5.17–28), ακούγοντας για τον θάνατο της Λеди Μακμπεθ, αναπτύσσει τρία συνδεδεμένα μεταφορικά για τη ματαιότητα της ζωής:
Η ζωή είναι αλλιώς μια περπατώντας σκιιά, ένας φτωχός παίκτης
Που περπατά και ανήσυχει την ώρα του στην σκηνή
Και μετά δεν ακούγεται πλέον.
Σημασία: Η ζωή είναι σύντομη, ασήμαντη παράσταση από έναν μεσαίο ηθοποιό που ποζάρει ανήσυχα («περπατά και ανήσυχει») για το ανατεθειμένο του χρόνο, και εξαφανίζεται χωρίς ίχνος.
Σημασία: Η ζωή είναι αβάσιμη—μια απλή σκιά χωρίς ουσία, βάθος ή μόνιμότητα. Μια σκιιά δεν έχει δική της δύναμη· εξαρτάται ολοκληρωτικά από εξωτερικό φως.
Είναι ένα αφήγημα
Που λέγεται από έναν ιδιώτη, γεμάτο ήχο και οργή,
Δηλώνει τίποτα.
Σημασία: Η ζωή είναι άλογο αφήγημα: θορυβώδες, χαοτικό, συναισθηματικά έντονο («ήχος και οργή»), αλλά τελικά άσοφο—αφηγούμενο από έναν μωρό που λείπει σοφία ή σκοπό.
Τα μεταφορικά κλιμακώνουν στο νιχιλισμό: ηθοποιός (ατομική προσπάθεια) → σκιά (οντολογική αβάσιμότητα) → αφήγημα ιδιώτη (κοσμική ανωμαλία). Μαζί εκφράζουν την απόλυτη отчаяση του Μακμπεθ και την καταστροφή της φιλοδοξίας του.