Στο Ρωμέο και Ιουλιέτα 3.1, μετά τη σφαγή του Τύμπαλτ και đốiμετωπίζοντας την εξόριση, ο Ρωμέος αποδίδει το παρέργημα: «O, I am fortune's fool!» (συχνά παραθέτω λάθος ως «villain and he be many miles asunder»—αυτή η φράση εμφανίζεται αλλού). Το πραγματικό στίχος αντανακλά την καταστροφή του.
Το «fortune's fool» αναγνωρίζει την ανικανότητά του εναντίον της μοίρας—η προαιρετικότητά του διαγράφεται από μια ενιαία impulsoδική πράξη. Η εκφώνηση μεταφέρει σοκ, αυτοκαταδίκη και отчаяние.
Ο Ρωμέος αναγνωρίζει το ρόλο του στη τραγωδία: η παρέμβαση του verursachte τον θάνατο του Μερκούτιου· η εκδίκησή του σκότωσε τον Τύμπαλτ· η εξόρισή του τον χωριζει από την Ιουλίεττα. Το παρέργημα κρυσταλλίζει αυτόν τον κασκαδ.
Η εξόριση («many miles asunder» από την Ιουλίεττα) ξεκινά την φυσική χωρισμό που κάνει την τελική παρεξήγηση αναπόφευκτη. Η γεωγραφική απόσταση γίνεται θανάσιμη.
Η αυτογνωσία του Ρωμέου («fortune's fool») αντίθετα με την προηγούμενη impulsoδικότητά του. Στιγμιαία ξεπερνά την πάθηση για να αντιληφθεί την κοσμική ειρωνεία—αθρωποποιώντας τον перед το κοινό.
Το παρέργημα σηματοδοτεί την στροφή της παράστασης από τη रोμαντική κωμωδία στην τραγωδία. Η κρίση του Πρίγκιπα (εξόριση, όχι θάνατος) δημιουργεί ένα «ζωντανό θάνατο» που δομίζει την υπόλοιπη δράση.
Το «Villain and he be many miles asunder» δεν εμφανίζεται στα πρότυπα κείμενα του Ρωμέο και Ιουλιέτα. Μπορεί να είναι σύγχυση με άλλο έργο ή λανθασμένα θυμημένο στίχος. Το κρίσιμο παρέργημα στο 3.1 είναι το «O, I am fortune's fool!»