Η Θέλλα ερωτά την ανθρωπότητα μέσω πολλαπλών πρίσματων, μετατρέποντας το νησί της σε εργαστήριο της ανθρώπινης κατάστασης.
Το νησί είναι κατάσταση φύσης· η Μιλάνο και η Νάπολη αντιπροσωπεύουν τον πολιτισμό. Οι χαρακτήρες αντιμετωπίζουν απλωμένους εαυτούς. Ο Καλίμπαν είναι ο «φυσικός άνθρωπος» (Ρουσσώ πριν τον Ρουσσώ); ο Πρόσπερος είναι πολιτιστική τέχνη. Το έργο ρωτά ποιος είναι αληθεστέρος.
Η μαγεία θολώνει την αντίληψη. «Είμαστε τέτοιο υλικό / Ως τα όνειρα φτιάχνονται». Η ανθρώπινη ταυτότητα είναι θεατρική, θραύσιμη. Το θέατρο γίνεται μεταφορά του κατασκευασμένου εαυτού.
Τα βιβλία του Πρόσπερου είναι επικίνδυνη γνώση. Η άγνοια της Μιράντας είναι αθωότητα. Οι καταράς του Καλίμπαν είναι μάθηση γλώσσας. Το να ξέρεις δεν ισούται με σοφία· δύναμη χωρίς ηθική είναι τυραννία.
«Η σπάνια πράξη είναι / Στη الفضيلة παρά στην εκδίκηση». Ο Πρόσπερος επιλέγει το έλεος. Ο Αρίελ (πνεύμα) τον διδάσκει: «Αν τους βλέπατε τώρα, τα συναισθήματά σας / Θα γίνονταν ευγενή». Ανθρωπιά είναι η ικανότητα για ενσυναίσθηση πέρα από την τιμωρία.
Ο Αρίελ δουλεύει για ελευθερία· ο Καλίμβαν αντιστέκεται στη σκλαβιά· ο Φερνάντος δουλεύει εθελοντικά για αγάπη. Η ανθρώπινη κατάσταση είναι διαπραγμάτευση αυτονόμιας και δεσμών.
Τελικά, να είσαι άνθρωπος στη Θέλλα είναι να επιλέξεις συγγνώμη, δεχθείς περιορισμούς και δημιουργείς νόημα μέσω τέχνης — όπως κάνει ο Πρόσπερος, σπάζοντας τη ράβδο του, επιστρέφοντας στη Μιλάνο, ξέροντας «κάθε τρίτη σκέψη θα είναι ο τάφος μου».