Όχι. Ο Πάρις εμφανίζεται στον τάφο της Ιουλίεττας στην Πράξη 5, Τοποθεσία 3 για έναν σκοπό: να θρηνήσει και να στερνίξει λουλούδια. Αποκτάει τον Ρωμαίο. Μαχαίρομαχούν. Ο Ρωμαίος σκοτώνει τον Πάρι. Ο Πάρις πεθαίνει στον τάφο — αλλά δεν είναι εκεί ως φάντασμα, ως ανθεστηκότητα, ή ως υπερφυσικός μάρτυρας. Το ερώτημα πιθανώς συγχέει την σκηνή θανάτου του με συνεχή παρουσία.
Πάρις: «Γλυκύ λουλούδι, με λουλούδια στερώνω το νυφικό σου κρεβάτι.»
Ρωμαίος: «Θέλεις να με προκαλέσεις; Τότε να το πάεις, αγόρι!»
Μαχαίρομαχούν. Ο Πάρις πέφτει. «Ω, σκοτώθηκα! Αν είσαι ελεήμων, / Άνοιξε τον τάφο, θάψέ με με την Ιουλίεττα.»
Ο Ρωμαίος τιμά το αίτημα. Ο Πάρις παίρνει την ευχή του — αιώνια πλησιέστερη στην γυναίκα που δεν παντρεύτηκε ποτέ. Αλλά είναι νεκρός. Ο τάφος κρατά δύο νεκρά σώματα και έναν ζωντανό άντρα που πρόκειται να γίνει τρίτος.
Ο Πάρις είναι ανständиг άντρας σε έργο καταστροφών. Αγαπά την Ιουλίεττα συμβατικά, σωστά, δημόσια. Ο θάνατός του νιώθει περιττός — που είναι ακριβώς το σημείο. Η εχθρότητα σκοτώνει ακόμα και τους παρατηρητές. Αλλά δεν φανταματίζει. Δεν επιστρέφει. Είναι το κόστος, όχι ο χορός.