Το The Tragical History of Romeus and Juliet του Arthur Brooke (1562) έδωσε στον Shakespeare την πλοκή. Ο Shakespeare έδωσε στην έριδα ψυχολογία, γλώσσα, δομή και πολιτική.
Οι οικογένειες του Brooke = ετικέτες. Οι οικογένειες του Shakespeare = προσωπικότητες: η μικροψυχία των γέροντας Montague/Capulet, η θυμωρία του Tybalt, η ειρηνοποιία του Benvolio, η ψυχρή φιλοδοξία της Lady Capulet. Η έριδα ζει σε συγκεκριμένα σώματα.
Η αρχική μάχη (1.1) ξεκινάει με υπηρέτες (Sampson/Gregory vs Abram/Balthasar) που αναβαθμίζουν τη μίσος των δεσπότων τους μέσω παρόνυμων, προσβόλσεων, χειρονομιών. Η έριδα μιλάει πριν σπαστούν τα ξίφη.
Ο Brooke ηθικοποιεί· ο Shakespeare δραματοποιεί. Το τελικό tableau—συμφιλίωση Montague/Capulet πάνω στα νεκρά παιδιά—κάνει το κόστος της έριδας φυσικό, όχι διδακτικό.
Η έριδα λειτουργεί μέσα στην κουλτούρα τιμής, πατριαρχική εξουσία, αστική αναταραχή της Verona. Η ανικανότητα του Prince («cankered hate») δείχνει την αποτυχία του κράτους. Η έριδα δεν είναι οικογένεια—είναι κοινωνική.
Η έριδα του Brooke = αφηγηματική προϋπόθεση. Η έριδα του Shakespeare = ζωμένη πραγματικότητα—ψυχολογικά, γλωσσικά, δομικά, πολιτικά υφασμένη. Γι' αυτό εξακολουθούμε να βάλουμε το δικό του, όχι το του Brooke.