Ένα τραγικό ελαττώμα (ελληνικά αμαρτία = «αποτυχία στο στόχο») είναι χαρακτηριστικό προσωπικότητας που, στις συνθήκες του έργου, ωθεί τον πρωταγωνιστή στην πτώση. Δεν είναι απαραίτητα κακία – συχνά είναι αρετή σε υπερβολή ή κακόχρηση.
| Πρωταγωνιστής | Ελαττώμα (Αμαρτία) | Αποτέλεσμα |
|---|---|---|
| Οιδίπους | Ύβρις (διανοητική υπερηφάνεια) | Αντιτάσσεται στην προφητεία → την πραγματοποιεί |
| Μάκμπεθ | Φιλοδοξία | Δολοφονεί βασιλέα → τυραννία → θάνατος |
| Οτέλο | Ζηλοτυπία (από ασφάλεια) | Σκοτώνει τη Δεσδεμόνα → αυτοκτονία |
| Άμλετ | Υπερβολική αντανάκλαση / αναβολή | Καθυστέρηση → παράπλευρες θύματα → włas θάνατος |
| Γουίλι Λόμαν | Πλανημένη αυτοαξία (μύθος πωλητή) | Αυτοκτονία για χρήματα ασφάλισης |
| Αντιγόνη | Σκληρή ευσέβεια / οικογενειακή πιστότητα | Ταφεύει αδερφό → ζωντανά ενταφιάζεται |
Σημείωση: Η σύγχρονη κριτική συχνά αντικαθιστά το «ελαττώμα» με «τραγικό διένεξον» (ανταγωνιζόμενα αγαθά) ή «τυφλό σημείο» – αλλά η αμαρτία παραμένει η θεμελιώδης έννοια.