Το ραδιοφωνικό θέατρο —συχνά αποκαλούμενο «θέατρο της διανόησης»— βασίζεται σε διακριτό εργαλείο για να χτίζει κόσμους χωρίς εικόνες. Εδώ είναι τα επτά ουσιώδη στοιχεία του:
Πατάγια, κραχτίζουσες πόρτες, βουές μηχανών, βροχή, πυροβολισμοί —τα SFX δημιουργούν ατμόσφαιρα, περιβάλλον και αόρατες ενέργειες. Εναποδένουν τον ακροατή σε συγκεκριμένο χρόνο και τόπο.
Θεματικά τραγούδια, υποστηρικτικά, stingers και leitmotifs θέτουν διάθεση, σηματοδοτούν μεταβάσεις, παρέχουν δραματική έμφαση και μπορούν να αντιπροσωπεύουν χαρακτήρες, τόπους ή συναισθήματα.
Το κυριαρχικό μέσο αφηγήσεως. Είτε ρεαλιστικός είτε στυλισμένος, ο διαλογισμός μεταφέρει πλοκή, χαρακτήρα και υποκειμενικό. Κάθε λέξη πρέπει να αξιολογηθεί.
Εκθέσεις, παρασκήνιο, θέσπιση σκηνής και μεταβάσεις που παρέχονται από ένα ή πολλαπλούς αφηγητές. Μπορεί να είναι παν견عرف, δεσμευμένος σε χαρακτήρα, ή αναδρομικός.
Χτίζεται αποκλειστικά μέσω φωνητικής παράστασης, φωνητικών ιδιαιτεροτήτων και ενίσχυσης ήχου/μουσικής. Καμία οπτική υπόδειξη —προφορές, ρυθμοί, ανάσα και υφή κάνουν τη βαρύ δουλειά.
Καθαρή αρχή-μέση-τέλος δομή, κυμαίνοντας από ρεαλιστικό slice-of-life έως high-concept φαντασία. Οι ηχητικοί περιορισμοί απαιτούν στενή, 목적 poursuη αφηγήση.
Το σύνθετο ήχου, μουσικής, αφηγήσεως και χαρακτηριοποίησης που μεταφέρει τόπο, χρόνο και διάθεση. Είναι ο «κόσμος» που κατοικεί ο ακροατής.
Κατακτήστε αυτά τα επτά, και μπορείτε να σκηνοθετήσετε τον Hamlet σε διαστημόπλοιο —ή μια κουζinineμαχία— στην φαντασία του ακροατή.