Το Αν— (1910) του Ρούντγярντ Κίπλινγκ, γραμμένο ως συμβουλή ενός πατέρα στον γιο του, έχει επιβιώσει ως σκοπιμική γραφή για τον χαρακτήρα. Η σοφία του ξεπερνά την εποχή και το δόγμα, προσφέροντας ένα σχέδιο για τη מבαζωμένη εξαιρετικότητα.
Το ποίημα αποτελείται από τέσσερις στροφές οκτώ στίχων την καθεμία, κινημένο από την αναφορική «Αν» που επαναλαμβάνεται δεκατρία φορές. Αυτή η υπό Bedingung αρχιτεκτονική χτίζει μία ενιαία, περιοδική πρόταση που αναβάλλει τον αποκορύφωμά της στα δύο τελευταία στίχους: «Το δικό σου είναι η Γη… Και—που είναι περισσότερα—θα γίνεις Άνθρωπος, γιέ μου!» Το αποτέλεσμα είναι μια αύξουσα πίεση που λύνεται σε ήσυχο θρίαμβο.
Η δύναμη του ποιήματος κείται στην παγκοσμιότητα, τον μη εκκλησιαστικό τόνο και τις εφαρμόσιμες συμβουλές. Συνθέτει στοϊκή φιλοσοφία με βικτοριανή φιλοτιμία, τυλιγμένη σε αφοσιωμένη ρητορική—αντιθέσεις, παραλληλισμός και αποκορυφωτική δομή. Η κοινοτική διεύθυνση πατέρα-προς-γιο επεκτείνεται σε παγκόσμια ναυαγία. Το Αν— δεν είναι απλώς συμβουλή· είναι φιλοσοφία מבαζωμένης εξαιρετικότητας.