Ο Φραντσέσκο Πετράρκης (1304–1374), ο πατέρας του ανθρωπισμού, εξέχεε την ψυχή του στον Καντσονιέρε—μια σειρά από 366 ποιήματα, κυρίως σονέτα, απευθυνόμενα στη Λάουρα, μια γυναίκα που είδε στην εκκλησία και δεν κατέκτησε ποτέ. Το κεντρικό θέμα είναι η ιδεαλισμένη, αμοιβαία αγάπη: μια αγάπη πνευματική, μαρτυρικά, αιώνια αναβλημένη.
Η Λάουρα παραμένει απομακρυσμένη, παντρεμένη και τελικά νεκρή (από πανούκλα), όμως οι στίχοι του Πετράρκη την αθανατίζουν ως αватаρ θεικής ομορφιάς. Τα ποιήματα daoκυλούν μεταξύ εκστατικής λατρείας και καταποντισμού αυταutoκαταστροφής, εξερευνώντας το παράδοξο ότι η αγάπη τόσο υψώνει όσο και δουλεύει. Κεντρικά μωτίφ περιλαμβάνουν τη δάφνη (lauro) ως παρονομασία στο όνομα της Λάουρας και σύμβολο ποιητικής δόξας, καθώς και την τάση μεταξύ γηινής επιθυμίας και ουράνιας προτίμησης.
Η καινοτομία του Πετράρκη ήταν να κάνει το εαυτό θέμα της λυρικής ποίησης—να διαsects την ψυχολογία του ερωμένου με беспρέδεντ说实话. Η επιρροή του σχήμασε την ευρωπαϊκή παράδοση του σονέτου, από τον Σαίξπηρ στους Ρομαντικούς. Ο Καντσονιέρε παραμένει η οριστική εξερεύνηση της αγάπης ως πόθου: μια αγάπη που δεν μπορεί ποτέ να κατακτηθεί, και γι' αυτό δεν πεθαίνει ποτέ.