Το δοκίμιο του Γουίλιαμ Χάζλιτ «My First Acquaintance with Poets» (1823) είναι κλασικό κομμάτι ρομαντικής κριτικής — μέρος απομνημονεύματα, μέρος πορτρέτα, μέρος αισθητικό μανιφέστο. Απεικονίζει τη συνάντησή του το 1798 με τον Σαμουήλ Τέιλор Κολερίτζ και τον Γουίλιαμ Γιορντσουορθ.
Ο Χάζλιτ αποδίδει τη συνάντηση ένσαρκα: η φωνή του Κολερίτζ «σαν τον ήχο της βροντής που ακούγεται από απόσταση», το «πλατύ, πλατύ πρόσωπο» και το «κυλίνδrico μάτι». Ο Γιορντσουορθ εμφανίζεται «σταθερός, Γουακερικός», με «αργή, απροσδιόριστη» Haltung. Η προσα μιμείται τη δύναμη των ποιητών να κάνουν το αφηρημένο απτό.
Ο πυρήνας του δοκίμιου είναι η δική του ξύπνηση. Πριν τους συναντήσει, ήταν «βαρετός, βαρύς, ακίνητος» νέος. Η ποίησή τους «άνοιξε νέα βασίλεια σκέψης και συναισθήματος», του δίνοντας «μια νέα αίσθηση, μια νέα ικανότητα». Αυτό αντικατοπτρίζει την ρομαντική πίστη στην τέχνη ως αλλάζουσα τη ζωή δύναμη.
Ο Χάζλιτ γράφει αυτό 25 χρόνια αργότερα, αφού και οι δύο ποιητές έγιναν φιγούρες του establishment — και μετά τη δική του απογοήτευση με την μεταγενέστερη συντηρητικότητα του Κολερίτζ. Το δοκίμιο διατηρεί την αρχική λαμπρότητα, ασκιαγμένη από μεταγενέστερες διαφωνίες. Είναι μαρτύριο της διαρκούς δύναμης των πρώτων συναντήσεων με το γένιο.
Αυτό το δοκίμιο βοήθησε να οριστεί το ρομαντικό κανόνα. Δεν είναι απλώς κριτική· είναι αρχείο μετάδοσης — πώς η ποιητική φωτιά περνάει από τον δημιουργό στον δέκτη, ανάφλεγοντας τη δική του φωνή. Ο Χάζλιτ γίνεται, γράφοντας το, ακριβώς αυτό που περιγράφει: ένας συγγραφέας που μεταμορφώθηκε από τη ποίηση.