Η ανδρεία του Μακμπεθ στη μάχη είναι χαρακτηριστικό που διαμορφώνει την αντίληψη του κοινού για αυτόν καθ' όλο το έργο. Αρχικά, κερδίζει επαινέσεις: περιγράφεται ως άφθονος, φαινομενικά ακατάκατος και ορμητικός στη νίκη. Αυτή η μαχαιρική ικανότητα διευκολύνει την άνοδό του, κερδίζοντας την χάρη του Ντάνκαν και τον τίτλο Θέιν της Κάγντορ.
Ωστόσο, η ανδρεία του γίνεται ηθικά αμφίβολη. Εξακολουθεί να τρέφεται από αμηχανή φιλοδοξία και όχι από πιστότητα. Η ίδια η αφοβία που τον έκανε ήρωα τον οδηγεί να στηλέψει τη βασιλοκτονία και περαιτέρωatrocities. Καθώς η ενοχή και η παρανοία αυξάνουν, η μαχαιρική του αξία μολύνεται – γίνεται όργανο τυραννίας.
Αυτή η πολυπλοκότητα προκαλεί μείγμα θαυμασμού, ανησυχίας και φόβου. Αναγνωρίζουμε την ανδρεία του αλλά απεσβίζουμε την εφαρμογή της. Ο Σέικσπιρ χρησιμοποιεί αυτή τη δυαλότητα για να κάνει τον Μακμπεθ τραγική φιγούρα: η μεγαλύτερη αρετή του γίνεται το όχημα της καταστροφής του.