Αν και το γένιο της Emily Dickinson ήταν μοναδικό, ο πιο διαμορφωτικός εξωτερικός παράγοντας ήταν ο πατέρας της, Edward Dickinson (1803–1874)—αυστηρός, αυταρχικός νομικός της Amherst, ταμίας του Κολλεγίου Amherst και βουλευτής για μια θητεία.
Η κυριαρχία του σχήμασε το συναισθηματικό κλίμα του οίκου: σκληρό, πνευματικά απαιτητικό, συναισθηματικά κλειστό. Η απομονωμένη ορμή της Emily, η préoccupησή της για την εξουσία, την αυctoritas και την εσωτερική ζωή, και η ποιητική της συστέλλωση—όλα φέρουν τη σφραγίδα του. Παραδόξως, η δημόσια του εξουσία της έδωσε πρόσβαση σε βιβλία, περιοδικά και πνευματικό διάλογο, σπάνια για τις γυναίκες της εποχής της.
Ο Edward Dickinson δεν ήταν ζεστός πατέρας, αλλά ήταν δυνατός. Η ποίηση της Emily—κυκλοφορώντας σε ιδιωτικά κύκλους, δημοσιευμένη μετά τον θάνατό της—μπορεί να διαβαστεί ως διαβιωτικός διάλογος με την αυctoritas του: την αμφισβητώντας, την υποβαθμίζοντας και τελικά ξεπερνώντας την.
Άλλες επιρροές (Susan Gilbert Dickinson, Thomas Wentworth Higginson, οι Brontë, ο Shakespeare, η Βίβλος) ήταν σημαντικές—αλλά ο πατέρας ήταν η πρώτη και η βαθύτερη.