Ο Σαίξπηρ δεν γράφει απλώς ιστορίες αγάπης—γράφει καταστροφές αγάπης. Σε όλες τις μεγάλες τραγωδίες του, ο έρωτας δεν είναι καταφύγιο· είναι η καταιγίδα που βυθίζει το πλοίο.
Σε κάθε περίπτωση, ο ερωτισμένος χαάνει τον εαυτό στο ερωτευμένο. Ο έρωτας γίνεται κατοχή, εμμονή, μόνη βάση αξίας. Όταν το ερωτευμένο σφαλερώνει (πραγματική ή φαντασματική), ο κόσμος του ερωτισμένου καταρρέει γιατί τον χτίσε εξ ολοκλήρου στο άλλο πρόσωπο.
Ο Σαίξπηρ γράφει επίσης A Midsummer Night's Dream, Much Ado About Nothing, Twelfth Night—όπου η άλογη του έρωτας λύνεται σε γάμο, όχι πένθος. Η διαφορά; Η κωμωδία επιτρέπει προοπτική· η τραγωδία παγιδεύει στην ένταση.
Για τον Σαίξπηρ, ο έρωτας είναι υπερβατικός ΚΑΙ επικίνδυνος. Η αυτοκαταστροφή έρχεται όταν ο έρωτας γίνεται το μόνο πράγμα που σε κάνει να υπάρχεις. Οι πιο υγιείς ερωτισμένοι στα έργα του (Beatrice/Benedick, Rosalind/Orlando) διατηρούν αποκλειστικούς εαυτούς—σκαώνονται, προκαλούν, επιλέγουν τον άλλον καθημερινά. Δεν χρειάζονται τον άλλον για να είναι ολοκληρωμένοι. Τον θέλουν.
Αυτή είναι η Σαίξπηρ συνταγή: αγαπάτε άγρια, αλλά κρατάτε το δικό σας όνομα.