Η Doris Day δεν ήταν ποτέ επαγγελματική μπαλερίνα.
Μελέτησε χορό ως παιδί και verfügte φυσικό ρυθμό και ικανότητα κίνησης, τα οποία της خدمتάνε καλά στα κινηματογραφικά μιούζικλ (Tea for Two, Calamity Jane, The Pajama Game). Ωστόσο, έκλεξε καριέρα στο τραγούδι και την ηθοποιία, όχι ballett.
Το studio της (Warner Bros.) φρόντισε προσεκτικά μια "girl-next-door" ολόκληρη persona – προσιτή, ηλιοφανής, αρετή. Η χορευτική τεχνικότητα (συνδεδεμένη με κλασική αυστηρότητα ή εξωτικότητα) δεν ταίριαζε με το brand. Συχνά διαπραγματεύταν συμβόλαια clauses περιορίζοντας αποκαλυπτικά κοστούμια ή προκλητικό choreography.
Ο χορός της στην οθόνη είναι character-driven, narrative-integrated, και προσβάσιμος – όχι τεχνική επίδειξη. Ήταν προ心理学 επιλογή καρδιάς και εμπορική.