Το δραματικό μοναλόγο My Last Duchess (1842) του Robert Browning είναι masterpiece ψυχολογικής πορτρέτας. Μέσω της πολυτελούς, ψυχρής αφηγήσεως του Δούκα Ferrara, το ποίημα εκθέτει την τοξική τομή της αριστοκρατικής ανάπληρωσης και της μισογυνίας.
Ο Δούκας είναι υπερήφανος, ελεγκτικός, και απόλυτα αυτοικανοποιημένος. Αντιμετωπίζει τη המנוחα γυναίκα του όχι ως άτομο αλλά ως κατοχή – ένα "τεμάχιο" στο επιμελημένο του συλλεκτικό. Ο τόνος του είναι urbane, αλλά το subtext είναι φρικτός: την σκοτόνησε (ή την κλείδωσε) για το "έγκλημα" να είναι πολύ εύκολο να ευχαριστείται, πολύ ελεύθερα να μοιράζεται τα χαμόγελά της.
Δεν υπήρξε partnership. Η χαρά της Duchess για απλά πράγματα – ηλιοβασίλματα, δώρο κερασιών, βόλτα με μούλο – παρενοχλούσε την αίσθηση ιδιοκτησιακής εξlusivity του Δούκα. Ζητούσε την συναισθηματική της απόδοση να είναι αφιερωμένη μόνο σε αυτόν. Ο θάνατός της απορρίπτεται με γραφειοκρατική ηρεμία: "I gave commands; / Then all smiles stopped together."
Η δύναμη του ποιήματος έγκειται στη δομή του: ο Δούκας μιλάει σε ένα σιωπηλό πρέσβης (συμφωνώντας τον επόμενο γάμο του), αποκαλύπτοντας αθέλητα την βαρβαρότητά του. Ο ακροατής – και ο αναγνώστης – γίνεται σύλληπτης, αναγκασμένος να απορροφήσει την ομολογία χωρίς διακοπή.
Η απεικόνιση του Browning είναι ακριβής και καταδικαστική: το "faint / Half-flush that dies along her throat" προτείνει ταυτόχρονα ζωντάνια και την καταστολή της. Ο χαλκός Neptune "ταμιεύοντας ένα sea-horse" καθρέφτει την επιθυμία του Δούκα να κυριαρχήσει την ίδια τη φύση.
"My Last Duchess" διαμένει γιατί κάνει τον αναγνώστη άνετο – αναγνωρίζουμε τη λογική του Δούκα σε λιγότερο ελεγκτικές μορφές. Δεν είναι απλώς κριτική βικτωριανής εποχής· είναι καθρέφτης.