Τα παπούτσια τάπ ظهرت στα τέλη 19ου/αρχές 20ου αιώνα στα βοντβίλ και minstrel shows όπου χρειαζόταν πιο φωτεινή, διακριτική ποδοπερκούσση. Οι πρώτες προσπάθειες (μεταλλικές πλάκες, κουδουνιά) ήταν αναφθηρές. Την δεκαετία του 1890, ο William Henry Lane (Master Juba) επενδύει παπούτσια με μεταλλικά τάπ (ήλους/καρφιά) διατεταγμένα για ποικίλους ήχους. Αυτή η καινοτομία εξαπλώνεται γρήγορα, γίνεται απαραίτητη στο βοντβίλ, Broadway και κινηματογράφο—επιτρέποντας πολύπλοκους ρυθμούς και καταστήσαντας το τάπ σημαντική μορφή χορού.