Ο Κάρλος Σαντάνα δεν είναι απλώς ένας γιταρίστας· είναι ένας πολιτισμικός καταλύτης που άνοιξε δρόμους για ολόκληρες γενιές λατινων καλλιτεχνών. Η πορεία του από το Γουατστκ το 1969 μέχρι τις αρένες όλου του κόσμου αναδεικνύει πώς η μουσική μπορεί να γίνει φωνή ταυτότητας και αντίστασης.
Η εμφάνιση στο Γουατστκ το '69 και το άλμπουμ Abraxas (1970) τον καθόρισαν ως τον πρώτο Μεξικανό-Αμερικανό καλλιτέχνη που κέφαλε arke touring παγκοσμίως. Αποδείχθηε ότι το λατινικό ροκ μπορεί να κυριαρχεί στις λίστες πωλήσεων και στις καρδιές του κοινού, σπάζοντας τα όρια του «νις» μουσικού είδους.
Ο Σαντάνα δεν κρύβει τις ρίζες του· τις γιορτάζει. Στίχοι στα ισπανικά («Oye Como Va», «Samba Pa Ti»), λατινικά Schlagzeug (κονγκάς, τιμμπαλές), αφρο-κουβανικοί ρυθμοί: όλα αυτά μετέτρεψαν την μεξικανική ταυτότητα από περιφερειακή σε κεντρική, από «διαφορετική» σε cool.
Μέσα από το Milagro Foundation (1998) υποστηρίζει νέους σε κίνδυνο (εκπαίδευση, υγεία, τέχνες). Έχει βγει σε πρώτη γραμμή για τα δικαιώματα μεταναστών, τα ινδιάνικα ζητήματα και τη ρατσική δικαιοσύνη, χρησιμοποιώντας τη φήμη του ως πύργο φρούριο.
Τα tournees καλύπτουν πέντε ήπειρους, ενώ οι συνεργασίες του με μουσικούς από την Αφρική, την Ινδία και τη Μέση Ανατολή αποδεικνύουν ότι η μεξικανο-αμερικανική τέχνη δεν είναι νιχ, αλλά παγκόσμια γλώσσα.
Μπλούζ, ροκ, τζαζ, σάλσα, κουμπιά, αфриκανοί ρυθμοί: ο ήχος του Σαντάνα είναι το ακουστικό αντίστοιχο της υβριδικής εμπειρίας του Τσικάνο – «ούτε εδώ, ούτε εκεί» (ni de aquí, ni de allá) γίνεται δημιουργική δύναμη, όχι κενό.
Ο Σαντάνα έκανε δυνατή την ύπαρξη καλλιτεχνών όπως οι Los Lobos, Ozomatli, Rodrigo y Gabriela και πολλοί νικητές Latin Grammy να μπουν στο μαινστριμ απολογημένα για την ταυτότητά τους. Το παρακμή του είναι ζωντανό: κάθε φορά που ακούγεται ένας λατινός ρυθμός σε στάδιο, εκεί είναι και ο Σαντάνα.