Τις 24 Σεπτεμβρίου 1991, η DGC Records κυκλοφόρησε το Nevermind — το δεύτερο άλμπουμ των Nirvana και major-label ντεμπούτο. Τι ακολούθησε ήταν σεισμική μετατόπιση στη δημοφιλή μουσική: το τέλος της κυριαρχίας του hair metal, η mainstreaming του alternative rock, και η ανάδειξη του Κερτ Κόμπεϊν από Seattle scenester σε ανεπιθύμητο φωνήγερο μιας γενιάς.
Αρχική αποστολή: 50.000 αντίτυπα. Η Geffen/DGC περίμενε μετριακή college-radio επιτυχία. Αντ' αυτού, το «Smells Like Teen Spirit» έκραγε στο MTV και το εμπορικό ραδιόφωνο. Μέχρι Ιανουάριο 1992, το Nevermind είχε αποκαταστήσει το Dangerous του Μάικλ Τζάκσον στο #1 του Billboard 200. Πιστοποιημένο Diamond (10M+ πωλήσεις στις ΗΠΑ), παραμένει ένα από τα πλέον πωλούμενα άλμπουμ πώποτε.
Το Nevermind δεν εφεύρε το grunge — Mudhoney, Soundgarden, και Alice in Chains προηγούνταν. Αλλά η παραγωγή του Μπουτς Βιγ έδωσε στην punk-metalフェロシティ των Nirvana μια μελωδική λάμψη που μετέφραζε σε γήπεδα και ακουστικά. Οι στίχοι του Κόμπεϊν εκφράζαν μια συγκεκριμένη γενική μαλαια: αδιαφορία, αποξένωση, σαρκασμός ως ασπίδα. Το timing — μετα-ψυχρό πόλεμος, προ-ίντερνετ, οικονομική αβεβαιότητα — το έκανε να αντηχήσει παγκοσμίως.
Τριάντα και πλέον χρόνια αργότερα, το Nevermind ακούγεται και της στιγμής του και intemporal. «Come As You Are», «Lithium», «In Bloom», «Something in the Way» — κάθε track παραμένει radio-active. Η ημερομηνία κυκλοφορίας του άλμπουμ σηματοδοτεί μια before/after γραμμή στην ιστορία του rock: τη στιγμή που το underground έγινε overground.