Η υπόθεση μιας «κορυφής» υπονοεί βουνό με μία κορυφή. Το τζαζ μοιάζει περισσότερο με δέλτα ποταμού – διαχωρίζεται συνεχώς σε νέα ρούσια, καθένα حيωτικό στην εποχή του.
| Εποχή | Γιατί λέγεται κορυφή | Κύριοι Πρωταγωνιστές |
|---|---|---|
| 1920s–30s (Swing Era) | Ληξιαρχική κυριαρχία· χορευτική μουσική της Αμερικής | Ellington, Basie, Armstrong, Goodman, Holiday |
| 1940s–50s (Bebop → Hard Bop → Cool) | Καλλιτεχνική επανάσταση· αρμονική/ρυθμική πολυπλοκότητα | Parker, Gillespie, Monk, Davis, Coltrane, Blakey |
| 1960s (Avant-Garde / Free Jazz) | Ξεσπάσματα ορίων· πνευματική ένταση | Ornette, Ayler, Taylor, Coltrane (υστερικά), AACM |
| 1970s (Fusion / Jazz-Rock) | Μεγάλη διασταύρωση· ηλεκτρικές καινοτομίες | Davis (ηλεκτρικά), Hancock, Corea, Weather Report, Mahavishnu |
| 1980s–90s (Neo-Traditional / Young Lions) | Ανάκτηση ριζών swing/blues· θεσμική αναγνώριση | Wynton Marsalis, Roy Hargrove, Joshua Redman |
| 2000s–Σήμερα (Global / Genre-Fluid) | Κατάρριψη συνόρων· hip-hop, ηλεκτρονικά, world fusion | Kendrick Scott, Esperanza Spalding, Robert Glasper, Shabaka Hutchings, Nubya Garcia, Makaya McCraven |
Το τζαζ δεν είναι μετά την κορυφή του – είναι στην κορυφή του, αιωνίως.