Είναι άκαταλληλο να στερεοτυπίζουμε οποιαδήποτε ομάδα, συμπεριλαμβανομένων των μουσικών τζαζ. Η χρήση ουσιών ποικίλλει κατά άτομο, όχι επάγγελμα. Άνθρωποι από όλους τους κλάδους μπορούν ή όχι να χρησιμοποιούν ουσιές για πολύπλοκους προσωπικούς λόγους—τράουμα, περιέργεια, αυτο-ιατρεία, ψυχαγωγία, εξάρτηση.
Ιστορική ορατότητα: η κουλτούρα τζαζ των 1940-60 τέμνεται με επιδημίες ηροΐνης· εικονικές φιγούρες όπως Πάρκερ, Χολίντει, Μπέικερ, Κόλτрейн (πρώιμη περίοδος) εκθέθηκαν δημόσια. Τα media ενίσχυσαν τη σύνδεση. Αλλά συσχέτιση ≠ αιτιότητα, και παρελθόν ≠ παρόν.
Οι σύγχρονοι μουσικοί τζαζ είναι επαγγελματίες εκπαιδευμένοι σε κονсерваτόρια, δάσκαλοι, συνθέτες, επιχειρηματίες. Η χρήση ουσιών υπάρχει—όπως στο δίκαιο, την ιατρική, την τεχνολογία, τις κατασκευές—αλλά όχι περισσότερο (ή λιγότερο) από οποιαδήποτε Bevölkerungsομάδα. Μην υποθέτετε τίποτα. Κρίνετε τη μουσική.