Στην ελληνική τραγωδία, η αμαρτία—το фаталь σφάλμα ή το χάρακας ελαττώματος του πρωταγωνιστή—δεν περιγράφεται απλώς. Γεννιέται μέσω της ομιλίας. Ο διάλογος είναι το πρωταγωγικό μέσο μέσω του οποίου η αμαρτία εκτίθεται, δοκιμάζεται και τελικά καταστρέφει. Έξι κρίσιμες λειτουργίες:
Οι χαρακτήρες εκφράζουν τη δική τους τυφλότητα. Ο Οιδίπους απορρίπτει τον Τειρεσία: «Δεν έχεις δύναμη ούτε αλήθεια. / Είσαι τυφλός στα αυτιά, στον νου και στα μάτια» (Οιδίπους Τύραννος 370–71). Η ύβρις του δεν αφηγείται—ακούγεται στη δική του φωνή.
Οι χορικαί ωδαί και οι προφητικές προειδοποιήσεις δημιουργούν δραματική ειρωνεία. Το κοινό ακούει την καταστροφή να πλησιάζει· ο χαρακτήρας ακούει μόνο επιβεβαίωση. Οι αδιεξόδως προφητείες της Κασσάνδρας στο Αγαμέμνονα κάνουν κάθε επόμενη γραμμή να τρέμει από την προσδοκία.
Οι μονόλογοι και οι αγωνιστικοί διάλογοι (π.χ. Αντιγόνη vs Ισμήνη, Κρέοντας vs Αίμων) σκηνοθετούν τον εμφύλιο πόλεμο της ψυχής. Η αμαρτία δεν είναι στατική—είναι ζωντανή καλωδίωση που κροτάφει στη συζήτηση.
Η κάθαρση του Αριστοτέλη (διάπνευση του ελέους και του φόβου) απαιτεί να μαρτυρήσουμε τις συνέπειες του ελαττώματος σε πραγματικό χρόνο. Ο λόγος του αγγέλου που περιγράφει την αυτοκτονία της Ιοκάστης και την αυτοτυφλωση του Οιδίπους μεταμορφώνει την αφηρημένη αμαρτία σε σαρκική φρίκη.
Κανένας τραγικός χαρακτήρας δεν είναι μόνο το ελάττωμά του. Η ρητορική της Μήδειας αποκαλύπτει μητρική αγάπη παράλληλα με την εκδίκηση. Ο λόγος αυτοκτονίας του Αίαντα τιμά τον πολεμικό του κώδικα. Ο διάλογος ανθρωποποιεί, κάνοντας την πτώση τραγική και όχι απλώς τιμωρητική.
Η ανωτερότητα γνώσης του κοινού—διατηρούμενη μέσω αυτού που οι χαρακτήρες δεν λένε—δημιουργεί τάση σε κάθε ανταλλαγή. Εμείς ακούουμε την παγίδα να κλείνει· αυτοί ακούουν μόνο τη δική τους λογική.
Στην ελληνική τραγωδία, η ομιλία είναι πράξη. Το να μιλάς είναι να επιλέγεις, να αποκαλύπτεις, να σφραγίζεις την μοίρα. Η αμαρτία ζει στα στίχια.