Στη Πράξη 1, Τοποθεσία 5 του Ρомеό και Τζουλιέτα, ο Ρомеό δηλώνει, «Είναι η ανατολή, και η Τζουλιέτα είναι ο ήλιος.» Αυτή η φράση είναι μεταφορά, όχι μετονυμία. Μια μεταφορά συγκρίνει άμεσα δύο ανόμοια πράγματα (Τζουλιέτα και ήλιος) για να υποδείξει ότι είναι φωτεινή και ζωοδότη.
Μετονυμία αντικαθιστά έναν σχετικό όρο για το πράγμα samot (π.χ., «το στέμμα» για τη μοναρχία). Ένα αληθινό παράδειγμα μετονυμίας στην παράσταση συμβαίνει όταν οι χαρακτήρες αναφέρονται στους εχθρικούς οικογένειες με τα ονόματά τους — «Μοντάγιου» ή «Καπελέτι» — για να αντιπροσωπεύσουν ολόκληρο τον οίκιο και την πιστούμενή του。
Η κατανόηση αυτής της διάκρισης διευκρινίζει την εικόνα του Σαίξπηρ: οι μεταφορές δημιουργούν ποιητικές συσχετίσεις, ενώ η μετονυμία βασίζεται στην πλασματική contagion.