Στην κορυφωτική αντιπαράθεση της με τον Κρέοντα, η Αντιγόνη διατυπώνει τον ηθικό άξονα της παράστασης: οι νόμοι των θεών βρίσκονται πάνω από τους νόμους των ανθρώπων.
"Ούτε γαρ εγώ ενόμισα τα κηρύγματά σου τοσαύτην ισχύν έχοντα, ωστε σέ, θνητόν ώντα άνδρα, παράβηναι θεών άγραφα και ανέκλειπτα νόμιμα."
Αυτή η αρχή—συνείδηση εναντίον συμμόρφωσης, αιώνιο εναντίον προσωρινού—αντηχεί στην ιστορία: Σωκράτης, πρώιμοι Χριστιανοί, Θόρο, Κινγκ, Μαντέλα. Η Αντιγόνη είναι ο αρχέτυπος της αρχηόλογης αντίστασης.
Ο Σοφοκλής δεν το κάνει εύκολο. Ο Κρέοντας έχει επιχειρήματα πολιτειακού ενδιαφέροντος. Ο χορός διστάζει. Αλλά το καταστροφικό τέλος—Αίμων, Ευριδίκη, πτώση του Κρέοντα—αποδεικνύει τη στάση της Αντιγόνης: ένα κράτος που βάζει τους νόμους του εναντίον του θείου καταστρέφει εαυτό του.