Στους τελικούς, σπαραγμούς στιγμές του Ρομέο και Ιουλίετα (Πράξη 5, Σκηνή 3, στίχοι 162–164), η Ιουλίετα ξυπνάει στο μνημείο των Καπιγιέτι και βρίσκει τον Ρομέο νεκρό δίπλα της. Φωνάζει μια μόνο, απόχαιρη λέξη: «Stay» (Μείνε).
Εδώ, το «stay» φέρει διπλή, καταστροφική βαρύτητα. Η Ιουλίετα παρακαλεί τον ίδιο τον θάνατο — λιτανεύει να αφήσει να μείνει σε αυτή τη στιγμή, να της επιτρέψει να μείνει δίπλα στον Ρομέο ώστε να ταφούν μαζί στους προπατορικούς τους τάφους, ενωμένοι στον θάνατο όπως δεν міργαν να ενωθούν στη ζωή. Είναι προσευχή για αιώνια πλησιέστερη, απόρριψη να χωριστούν ακόμα και από τον τάφο. Η λέξη συμφραζει την κεντρική τραγωδία της πίζας: έρωτα τόσο έντονο που προσπαθεί να διαπραγματευτεί με τη θνησιμότητα, και έναν κόσμο που αρνείται να χορηγήσει σε αυτόν τον έρωτα καμία προσαρμογή μέχρι το τέλος.