Σε ένα δραματικό μονολόγο, ο ομιλητής απευθύνεται σε έναν σιωπηλό ή ανενεργητικό ακροατή—ένα συγκεκριμένο πρόσωπο που δεν μπορεί ή δεν απαντά, μια απουσιάζουσα φιγούρα, ένα ανενσάρκιστο αντικείμενο, ή ακόμα και μια αφηρημένη έννοια. Αυτή η חד-πλευρική απευθύνιση είναι το χαρακτηριστικό στοιχείο της μορφής.
Ο σιωπηλός ακροατής δεν είναι αντιπρόσωπος του κοινού (αυτό ανήκει στο σολιλόκι). Ο ακροατής είναι μέσα στον κόσμο του ποιήματος: ο νεκρός εραστής στο «Ulysses» του Τέννυσον, ο Gesandter στο «My Last Duchess» του Μπράουνينغ, η αγάλματα στα «Πυγμαλίων» παραλλαγές. Η σιωπή τους είναι δομική—δημιουργεί το κενό που η γλώσσα του ομιλητή πρέπει να γεμίσει.
Σολιλόκι: Ο ομιλητής απευθύνεται στον εαυτό του (ή απευθείας στο κοινό); δεν υπάρχει εσωτερικός ακροατής. Δραματικό μονολόγο: Ο ομιλητής απευθύνεται σε συγκεκριμένο εσωτερικό ακροατή που δεν απαντά. Και τα δύο είναι «μονοπρόσωπες ομιλίες», αλλά η δραματική λογική τους είναι αντίθετη: σολιλόκι = εσωτερικότητα που εκτίθεται; μονολόγο = σχέση που εκτελείται στην απουσία.
Το δραματικό μονολόγο είναι θέατρο συμπυκνωμένο σε μια φωνή—ένας χαρακτήρας, ένας σιωπηλός άλλος, το διάστημα μεταξύ τους φορτισμένο με τα πάντα τα μη ειρημένα.