Ωράτιος έναντι Ροζενκραντς & Γκιλντενστερν: Πιστότητα, βάθος, τύπος χαρακτήρα
Ωράτιος: Ο εμπιστευτικός σύντροφος
- Βάση εμπιστοσύνης: Κοινή εκπαίδευση στη Βίττενμπεργκ· πνευματική ισότητα· αποδεδειγμένη διακριτικότητα (έκρυψε το Φάντασμα).
- Εκτίμηση: Ο Αμλέτος τον επαινεί για τη στωϊκή του στάση: «Είσαι ακριβώς τόσο δίκαιος άνθρωπος / όσος ποτέ η συναναστροφή μου συναντούσε.» (III.ii)
- Αυτονομία: Ο Ωράτιος *επιλέγει* την πιστότητα—θα μπορούσε να προδώσει τον Αμλέτο στον Κλαύδιο για προαγωγή αλλά αρνείται.
Ροζενκραντς & Γκιλντενστερν: Τα υποχρεωτικά εργαλεία
- Κίνητρο: Καριερισμός και φόβος· αποδέχονται την ἐντολή του Κλαυδίου χωρίς ηθική δισταγμό.
- Ανταλλαξιμότητα: Συχνά απευθύνονται ως μονάδα· λείπουν διακριτικές προσωπικότητες—το θέατρο του Στόππαρντ αργότερα εκμεταλλεύεται αυτή την επίπεδότη.
- Προδοσία: Παραδίδουν τον Αμλέτο στο γραπτό θανάτου, πιστεύοντας ότι υπηρετούν τον Βασιλιά.
Αξιολόγηση Στρογγυλός vs Επιπέδος
| Χαρακτήρας | Ταξινόμηση | Αποδίκαιωση |
| Ωράτιος | Στρογγυλός | Εσωτερική σύγκρουση (αυτοκτόνηση impulso στο τέλος), εξέλιξη (από παρατηρητή σε ενεργό διατηρητή κληρονομιάς), φιλοσοφικό βάθος. |
| Ροζενκραντς & Γκιλντενστερν | Επίπεδος (Λειτουργικός) | Ορίζεται από μοναδικό χαρακτηριστικό (κολακεία); καμία καμπύλη; υπάρχουν για να επεξηγήσουν τη φθορά της αίθουσας και την ισολά του Αμλέτου. |
Νюанс: Στην παράσταση, ηθοποιοί μπορούν να δώσουν στους Ρ&Γ αμφιβολία ή διστάζοντας, ωθώντας τους προς τη στρογγυλότητα—αλλά το κείμενο υποστηρίζει την επίπεδότητα ως δραματικά foils στην ακεραιότητα του Ωρατίου.