Το Αμλέτο του Σέικσπιερ ξεχωρίζει για τη φτωχιά της εικονογραφημένης γλώσσας του. Παρακάτω παρουσιάζονται μερικές κεντρικές μεταφορές, οι οποίες φωτίζουν τα κεντρικά θέματα της τραγωδίας: την υπαρκτική отчаяние, την θνητότητα και τη φθορά.
Μεταφορά: Ο κόσμος συγκρίνεται με μια άκαρπη, βραχυδή κεφαλή.
Σημασία: Ο Αμλέτος εκφράζει βαθιά απογοήτευση. Για αυτόν, η γη — ποτέ μεγαλειώδης δομή — έχει γίνει άψυχη και χωρίς σκοπό, αντανακλώντας την εσωτερική του ερημότητα μετά τη δολοφονία του πατέρα του και το βιασύ στο γάμο της μητέρας του.
Μεταφορά: Η ζωή συγκρίνεται με μια βραχύτατη, ασήμαντη θεατρική παράσταση.
Σημασία: Προφορίζεται μόλις μαθαίνει για τον θάνατο της Ωφελίας, η μεταφορά αυτή υπογραμμίζει την εφήμερη και ματαιαστική φύση της ανθρώπινης ύπαρξης. Είμαστε απλώς ηθοποιοί των οποίων η βραχύτιμη στιγμή στο φως της ραμπάς τελειώνει στην σιωπή και τη λήθη.
Μεταφορά: Ο χρόνος απεικονίζεται ως ένα διακομμένο άρθρωση.
Σημασία: Η φυσική τάξη έχει διαταραχθεί βίαια από την βασιλικτονία του Κλαύδιου. Ο Αμλέτος νιώθει το κατακερματιστικό βάρος να είναι ο μοναδικός πράκτορας ικανός να επαναφέρει την ισορροπία, μια εργασία για την οποία νιώθει συναισθηματικά ανίκανος.
Σημείωση: Αν και συχνά αναφέρεται ως μεταφορά, αυτή η διάσημη φράση ταξινομείται καλύτερα ως μετεμφυσικό δίλημμα διατυπωμένο ως ρητορικό ερώτημα. Αντιπαρθέτει τον πόνο της ενεργητικής ζωής («βέλη και βολές της παράξενης τύχης») εναντίον του άγνωστου του θανάτου («η ανεξερεύνητη χώρα»), συμπυκνώντας τον φιλοσοφικό πυρήνα της παράστασης.
Αυτές οι μεταφορές δεν είναι απλώς διακοσμητικές· λειτουργούν ως δομικά στήριγμα που υποστηρίζουν την εξερεύνηση της τραγωδίας για την αλήθεια, τη δράση και την ανθρώπινη κατάσταση.