Το κεντρικό ηθικό μάθημα του Αντώνιος και Κλεοπάτρα είναι κλασικό και ξεκάθαρο:
Η υπερβολική υπεροψία και η φιλοτιμία τυφλώνουν τους ηγέτες απέναντι στην πραγματικότητα, οδηγώντας στην αυτοκαταστροφή.
Και οι δύο πρωταγωνιστές ενσαρκώνουν αυτό. Ο Αντώνιος αρνείται να αναγνωρίσει την απευξούμενη δύναμή του και την αναπόφευκτη νίκη του Οκταβίου. Η Κλεοπάτρα αρνείται να υποταγεί, ακόμη και στρατηγικά. Η κοινή τους ορθηότητα—η πεποίθηση ότι η εξαιρετικότητά τους τους απαλλάσσει από τις συνέπειες—τους καταρράπτει. Το έργο είναι καθρέφτης για κάθε ηγέτη που путаίνει την τύχη με το πεπρωμένο.