Ο Σέικσπιρ απεικονίζει την αδιαφορία — συναισθηματική σκληρότητα, αδιαφορία απέναντι στο πόνο — μέσω επαναλαμβανόμενων συμπεριφορικών μοτίβων στα έργα του:
Οι χαρακτήρες απορρίπτουν την άλλων βασανία: ο Λέαρ με το «Ω, μη λογικεύεις την ανάγκη!» αντιμετωπίζεται με την Ρηγκάν «Ποια ανάγκη ενός;», ο Μακμπέθ με το «Πρέπει να πέθανε στο μέλλον» (ψυχρά προγραμματίζοντας το πένθος).
Η βία ως εργαλείο, όχι πάθος: οι κατεσκευασμένες καταστροφές του Γιάγκο, η αδελφοκτονία του Κλαύδιου για τον θρόνο, η Ταμόρα που ψήνει τους Χίρον και Δημήτριος σε πίτα για τον Τίτο.
Εκμετάλλευση της εμπιστοσύνης: ο Γιάγκο με τον Οτέλο, ο Έντμουνντ με τον Γκλόστερ/Έντγαρ, ο Άντζελιο στο «Μέτρο για Μέτρο» χρησιμοποιώντας τον νόμο ως όπλο.
Ψυχρότητα που βασίζεται ως λογική: η «Στοϊκή» υποσβολή του πένθους από τον Βρούτο, ο πολιτικός υπολογισμός του Οκταβίου Καίσαρα πάνω στο νεκρό σώμα του Αντωνίου.
Κανένα ντρέπεται, καμία αποκατάσταση: η «συνείδηση είναι απλώς μια λέξη» του Ρίτσαρντ Γ΄, η κλιμακούμενη βαρβαρότητα της Γονερίλ/Ρηγκάν.
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα: το «αίμα θα ζητήσει αίμα» του Μακμπέθ, η υπερηφάνεια του Κοριολάνου πάνω από τον λαό.
Οι θύματα μειώνονται σε εμπόδια/αντικείμενα: η «λίτρα σάρκας» του Σάιλωκ (νόμιμο εμπόρευμα), ο Καλίμπαν ως «πράγμα του σκότους».
Το γένιο του Σέικσπιρ: η αδιαφορία είναι σπάνια καρικατούρα. Φοράει την μάσκα του καθήκοντος, της αγάπης, της δικαιοσύνης ή της ανάγκης — καθιστώντας την αναγνωρίσιμη, ανθρώπινη και τρομακτική.