Κατάσταση Πρωταγωνιστή στην Ελληνική vs Ελισαβετιανή Τραγωδία: Κρίσιμη Διαίρεση
Η δήλωση "Ο πρωταγωνιστής είναι ένα συνηθισμένο άτομο" είναι ψευδής ως κοινότητα μεταξύ Ελληνικής και Ελισαβετιανής τραγωδίας. Σε και τις δύο παραδόσεις, ο τραγικός πρωταγωνιστής χαρακτηρίζεται ως ευγενής, υψωμένος ή εξαιρετικός — βασιλιάς, πρίγκipas, στρατηγός ή ευγενής του οποίου η πτώση φέρει κοινωνικές συνέπειες.
Ελληνική Τραγωδία: Η Αριστοκρατική Αποδοχή
- Αριστοτέλης, Περί Ποιητικής (Κεφ. 13): Η τραγωδία μιμείται πράξεις "σπουδαίες, πλήρεις και μέγεθος τι" από πρόσωπα "ευδοκιμούντα και ευτυχοῦντα"
- Κανονικά Παραδείγματα: Οιδίπους (Βασιλιάς), Αγαμέμνων (Βασιλιάς), Μήδεια (Πριγκίπισσα/Ιερέια), Αντιγόνη (Πριγκίπισσα), Αίας (Μεγάλος Πολεμιστής)
- Λειτουργία: Το υψηλό καθεστώς ενισχύει την πτώση· η πόλη πάσχει μαζί με το άτομο
Ελισαβετιανή Τραγωδία: Ο Ευγενής Πρωταγωνιστής
- Τραγωδίες Σέικσπιρ: Αμλέτος (Πρίγκιπας), Λιρ (Βασιλιάς), Μακμπέθ (Θέιν/Βασιλιάς), Ότελο (Στρατηγός), Κориолάνος (Στρατηγός), Αντώνιος (Τριούμυβιρος), Τίμων (Πλούσιος Ευγενής)
- Σύγχρονοι: Ταμπουρλάιν του Μάρλοου (Κατακτητής), Φαύστος (Μελετήτρια-Εξαιρετική); Ντούκισσα του Γουέμπστερ, Φλαμίνεο (Ευγενής); Ρεβένερ του Μίντλτον (Ευγενής)
- Εξαίρεση Οικιακής Τραγωδίας: Arden of Faversham, A Yorkshire Tragedy παρουσιάζουν μη-ευγενείς πρωταγωνιστές — αλλά αυτές είναι ρητές καινοτομίες υποείδους, όχι η κανονικότητα
Γιατί Η Διαίρεση Είναι Σημαντική
Ο πρωταγωνιστής "συνηθισμένος άνθρωπος" εμφανίζεται με τη σύγχρονη τραγωδία (Ίμπσεν, Μίλερ, Γουίλιαμς) — όπου το πένθος του κοινού ανθρώπου ισχυρίζεται τραγική αξιοπρέπεια. Το δοκίμιο του Άρθουρ Μίλερ "Τραγωδία και ο Κοινός Άνθρωπος" (1949) αξιώνει ρητά για αυτή τη μετατόπιση. Η αποδοχή της στην Ελληνική ή Ελισαβετιανή παράδοση αναχρονιστικά προβάλλει σύγχρονες δημοκρατικές αισθήσεις σε ιεραρχικές δραματικές μορφές.