Μια ποιητική απόδοση των εσωτερικών φωνών των εραστών — όχι από το έργο του Σαίξπηρ, αλλά εμπνευσμένη από την συναισθηματική του αρχιτεκτονική:
Ω, Ιουλίετα, η καρδιά μου γεμίζει με τόσο πόνο,
Μια λύπη που κανένα λόγιο δεν μπορεί να εξαλείψει.
Από τη στιγμή που σε είδα πρώτη φορά,
Η μοίρα μου σφραγίστηκε, και δεν μπορούσα να είμαι ελεύθερος.Στην όμορφη Βερόνα, όπου τα μονοπάτια μας συναντήθηκαν,
Βρήκα τον παράδεισό μου, την αληθινή φωτεινότητα της ζωής μου.
Αλλά αλλας, η μοίρα έπαιξε το क्रूर της χέρι,
Χωρίζοντας μας, την εντολή του γλυκερού έρωτα.Ο έρωτας μας, απαγορευτικός και mégι εντάσει,
Γίνεται φωτιά που καταναλώνει κάθε λογική.
Απομακρυνόμενος από την εχθρα, ρισκάροντας τα πάντα,
Ζητήσαμε καταφύγιο πέρα από το τείχος της πόλης.Αλλά η τραγωδία χτύπησε, και τα όνειρα μας έσπαγαν,
Δυο ψυχές πλεγμένες, στον θάνατο τώρα συγκεντρωμένες.
Ω, Ιουλίετα, αγαπημένη μου, επιθυμία της καρδιάς μου,
Μαζί για πάντα στην αιώνια φωτιά του έρωτα.
Ρωμέο μου, τα βάθη της απόγνωσής μου,
Κανένα λόγιο δεν μπορεί να τις πιάσει, ούτε να θεραπεύσει την καρδιά μου.
Από το πρώτο βλέμμα, ο έρωτας μας πετάξε,
Δυο ψυχές πλεγμένες στην γλυκειά δυσφορία του έρωτα.Σε μυστικές συναντήσεις, βρήκαμε την παρηγοριά μας,
Αγκαλιάζοντας την πάθος με τον αληθινό παλάτι του έρωτα.
Αλλά η χαρά μας ήταν εφήμερη, σαν ένα ευθραυστο λουλούδι,
Επειδή η μοίρα συνωμότησε να σφραγίσει την καταστροφή του έρωτα μας.Η εξορία σου με σπάει στην καρδιά,
Ένα κενό μέσα που η ψυχή μου ηξεύρε.
Οδηγούμενη από την απόγνωση και την παραιτηση του έρωτα,
Επέλεξα ένα μονοπάτι που απελευθέρωσε τα πνεύματά μας.Ω, Ρωμέο, αγαπημένε μου, χαρά της καρδιάς μου,
Ξανασυγκεντρωμένοι τώρα στο αιώνιο φως του έρωτα.
Μαζί για πάντα, πέρα από το μέτρο του χρόνου,
Ο έρωτας μας ξεπερνά τα όρια της ευχαρίστησης.
Σημείωση: Αυτά είναι πρωτότυπα ποιήματα που καναλίζουν τους χαρακτήρες, όχι το κείμενο του Σαίξπηρ. Το έργο χρησιμοποιεί δραματικό διάλογο, όχι αφήγηση πρώτου προσώπου.