Στο Macbeth του Shakespeare, ο ομότιτλος χαρακτήρας στερεοτυπώνει τον κλασικό ορισμό του τραγικού ήρωα: μια φιγούρα ανδρείας στάσης του οποίου το εγγενές ελάττωμα—hamartia—προκαλεί μια καταστροφική πτώση. Ο Macbeth ξεκινάει ως ανδρείος πολεμιστής, ομολογουμένως για την πιστότητα και το θάρρος του στην άμυνα της Σκωτίας. Ωστόσο, υπό αυτή τη πολεμική αρετή κρύβεται μια υπερβατική φιλοδοξία που, μόλις ξυπνήσει από την προφητεία των μαγίστρων, καταναλώνει τον ηθικό του羅盤.
Η φιλοδοξία του Macbeth δεν είναι απλώς επιθυμία προόδου· είναι μια αδίκοπη, ολοκληρωτική δύναμη που ξεπερνά την πιστότητα, την συγγένεια και τη συνείδηση. Είναι "αδύναμης βούλησης και εύκολο να χειριστεί", ιδιαίτερα από τη Lady Macbeth, η οποία αμφισβητεί την ανδρικότητά του για να τον ωθήσει στη βασιλοκτονία. Ωστόσο, τα σπόρους της δολοφονίας είναι δικοί του· οι μάγιστρες ονομάζουν μόνο τον προορισμό, όχι το μονοπάτι.
Μετά τη δολοφονία του Ντάνκαν, η ψυχή του Macbeth σπάει. Ψευδαίσθησεις (το μαχαίρι, το φάντασμα του Μπάνκου), άγρυπνια και αυξανόμενη παράνοια τον απομονώνουν από συμμάχους και υποταγμένους. Η αρχική του δισταγμός δίνει θέση σε μια αδίκοπη πραξικότητα: διατάσσει τη σφαγή της οικογένειας του Μακνταφ και κρεμάται από τις αμφίβολες προφητείες των μαγίστρων ως ασπίδες εναντίια του μοίρας.
Το τέλος του Macbeth—σκοτωμένος από τον Μακνταφ, το κεφάλι του εκτεθειμένο σε ένα μαστέλο—είναι η αναπόφευκτη συνέπεια ενός ανθρώπου που "υποτάσσεται στην πειθώ της εξουσίας尽管 γνωρίζοντας το κόστος." Η ιστορία του παραμένει αέναος προειδοποίηση: η φιλοδοξία αποσυνδεδεμένη από την ηθική καταστρέφει όχι μόνο τα θύματά της αλλά και τον δράστη της.