Εστίαση και Έμφαση στο Θέατρο: Ορισμοί, Τεχνικές και Η Σχέση τους
Εστίαση
Το κεντρικό σημείο της προσοχής του κοινού — αυτό που ο συγγραφέας/σκηνοθέτης θέλει να επισημανθεί κάθε στιγμή.
- Τεχνικές: Απομόνωση (ένας χαρακτήρας φωτίζεται, οι άλλοι σβήνουν), ακαταστασία μέσα στην κίνηση, επανάληψη φράσης/κίνησης, κεντρική σκηνική τοποθέτηση, σιωπή.
- Επίπεδα: Εστίαση σκηνής (η σύγκρουση), εστίαση πράξης (η δίκη), εστίαση πειθαρχίας (το ηθικό ερώτημα).
Έμφαση
Το βάρος ή η ένταση που δίνεται σε μια στιγμή, λέξη, πράξη ή στοιχείο για να σηματοδοτήσει τη σημασία.
- Φωνητική: Ένταση, ρυθμός, παύση, τόνος, χρώμα φωνής στις κλειδιά λέξεις.
- Φυσική: Κίνηση που κρατάται, παγίδευση, πλησιέστερα στο κοινό, μάτια επαφής.
- Οπτική: Φωτεινό σποτ, αλλαγή χρώματος, προεξοχή αντικειμένου, λεπτομέρεια ενδύματος.
- Ακουστική: Ηχητικό σήμα, μουσική ανόδου, ξαφνική σιωπή.
- Δομική: Τοποθέτηση στην αρχή/τέλος σκηνής, callback σε νωρίτερ motif.
Σχέση
Η εστίαση καθοδηγεί πού να κοιτάξεις; η έμφαση λέγει πόσο σκληρά να κοιτάξεις. Μια σκηνή μπορεί να έχει πολλαπλές έμφασεις μέσα σε μία εστίαση (π.χ. η δίκη: εστίαση = ομολογία του Proctor; έμφασεις = το ρήγμα του χαρτιού του, η σιωπή της Elizabeth, ο θυμός του Danforth).
Η εξοικείωση με και τα δύο επιτρέπει στον θεατρικό δημιουργό να γλυπτεί την αντίληψη του κοινού σε πραγματικό χρόνο — η αόρατη αρχιτεκτονική της ορατής παράστασης.