Ο αρχιτέκτονας Σαντιάγκο Ρομέρο οραματιζόταν κάτι παραπάνω από μια απλή κατοικία· είχε φανταστεί ένα καταφύγιο όπου η φύση και η ανθρώπινη τέχνη συνυπάρχουν σε τέλεια ισορροπία. Χρησιμοποιώντας βιώσιμες μεθόδους και παραδοσιακή τεχνική, δημιούργησε μια δομή που νιώθει και παράδοσια και μπροστά στο χρόνο της.
Χτισμένο με χάρη σε μια απαλή κλίση, το σπίτι διαθέτει εκτεταμένα παράθυρα που πλαισιώνονται καταπληκτικές θέα του περιβάλλοντος τοπίου. Τοπικοί βραχοειδείς πέτρες διαμορφώνουν εντυπωσιακά τοιχώματα που εδαφίζουν τη δομή στο περιβάλλον της, ενώ βιώσιμο γυαλί καταγράφει το αλλιώς αλληλεπιδραστικό παιχνίδι φωτός και σκιάς καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας. Αפילו τα έπιπλα ξεχωρίζουν· κάθε τεμάχιο κατασκευασμένο από την τιμημένη ξύλο Zapote, μετατρέποντας λειτουργικά αντικείμενα σε έργα τέχνης.
Μέσα στα χρόνια, το Σπίτι στο Zapote εξελίχθηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από τη φυσική του μορφή. Γύρισε καταφύγιο για καλλιτέχνες και πνευματικούς που έλκονταν από την μοναδική ενέργειά του. Οι ζωγράφοι βρήκαν έμπνευση στα τοπία που βλέπονταν από κάθε παράθυρο. Οι μουσικοί ηλίκωνταν από την εξαιρετική ακουστική του σπιτιού. Οι μελετητές, επιστήμονες και φιλόσοφοι συγκεντρωνόταν μέσα στα τοιχώματά του, ανταλλάσσοντας ιδέες που θα ηχηρούσαν στην ιστορία.
Παρόλο την μεγαλειότητά του και τους φεγγîte τους επισκέπτες, το σπίτι παρέμεινε ταπεινό στην καρδιά του· ριζωμένο στην απλότητα και τον βαθύ περιβαλλοντικό σεβασμό. Αυτή η θεμελιώδης αρχή είναι ίσως αυτό που το έκανε τόσο ισχυρό καταλύτη δημιουργίας.
Η τοπική παράδοση ψιθυρίζει ότι τις ήσυχες νύχτες, τα πνεύματα των παλιών επισκεπτών ακόμα χορεύουν στο φεγγάρι, τα γέλιο και οι συζητήσεις τους υφαίνουν ιστορίες αγάπης, δημιουργίας και απεριόριστης φαντασίας· αιώνια ενταγμένα σε αυτό το εξαιρετικό σπίτι. Είτε γεγονός είτε φολκλόρ, η λεγέнда μιλάει για την βαθιά επίδραση που μπορεί να έχει ένας χώρος όταν σχεδιάζεται με πρόθεση, σεβασμό και ανοιχτή καρδιά.