Η τραγωδία του Γουίλιαμ Λόμαν ξεφυλλώνεται μέσω συνδεδεμένων θεμάτων που διαγιγνώσκουν τη μεσοεποχιακή αμερικανική παθολογία.
Ο Γουίλιαμ πιστεύει προσωπικότητα + δημοφιλία = επιτυχία. Συγχέει το να είναι «καλά αρεστός» με την επάρκεια, το χάρισμα με τον χαρακτήρα. Το έργο εκθέτει την κενή υπόσχεση του Ονείρου: ένα σύστημα που απορρίπτει τους πιστούς (Γουίλιαμ, 36 χρόνια στη Βάκνερ) και ανταμείβει τους αδίκαστους. Η συνειδητοποίηση του Μπιφ — «Είμαι δέκα το δώδεκα, και εσύ също» — συντρίβει τον μύθο.
Ο Γουίλιαμ μετρά την αξία σε συσκευές (ψυγείο, αυτοκίνητο), ασφαλιστικές αποζημιώσεις, πιθανά έσοδα του Μπιφ. Το «πρέπει να δίνεται προσοχή» της Λίντζα ζητάει ανθρώπινη αξιοπρέπεια πέρα από την οικονομική χρησιμότητα. Η ελαστική σωλήνα (αποπειρά αυτοκτονίας) και η ασφάλιση ζωής ($20,000) κάνουν τον θάνατο συναλλαγή — η τελική «πώληση» του Γουίλιαμ.
Ο Γουίλιαμ δεν έχει εαυτό πέρα από το «πωλητής». Η συνταξιοδότηση = διαγραφή. Η κρίση του Μπιφ: «Δεν ηγούμαι ανδρών... Είμαι ένα δολάριο την ώρα.» Το έργο ρωτάει: Μπορείς να ξεχωρίσεις τον εαυτό σου έξω από τον καπιταλιστικό καθρέφτη;
Η αυτοκτονία του Γουίλιαμ πλαισιώνεται ως αγάπη (ασφάλιση για τον Μπιφ) αλλά λειτουργεί ως εγκατάλειψη. Το τελικό «Ελευθερώθημα... ελευθερώθημα» της Λίντζας (το δάνειο πληρώθηκε) είναι καταστρεπτική ιρωνία — ελευθερία αγορασμένη με τη ζωή σύζυγου/πατέρα.
Ο Μίλερ έγραψε μια «τραγωδία του κοινού ανθρώπου». Ο Γουίλιαμ δεν είναι βασιλιάς — είναι κάθε εργάτης που πίστευσε την υπόσχεση του συστήματος και απορρίφθηκε. Το έργο αρνείται εύκολους κακόποιους· το σύστημα είναι ο αντίπαλος.